ถึงเวลาอัพเดทได..
วันนี้เป็นวันแรกที่เพิ่งลุกออกมาจากหลุม"เซื่องซึม"
เหงาๆ งุ่นง่าน แล้วก็พังทุกสิ่งอย่างลงไปคามือเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
ตอนนี้ดีขึ้น..ดีขึ้นในที่นี้คือกำลังกอบโกยความเป็นตัวเองกลับมา

สำนึกและเสียดายในสิ่งที่ทำผิดไป
แต่ในเมื่อมันเรียกร้องให้กลับคืนมาไม่ได้
ก็จะไม่โหยหาคร่ำครวญถึงมันอีกต่อไป

ลุกขึ้นแล้วเดินต่อ
กลับมาเป็นคนเดิม..คุยกับเพื่อนๆ..นัดเจอน้องๆ..หา"งาน"
กลับมายิ้มให้กับโลกอีกครั้ง
เดินด้วยขาแข้งตัวเองแบบไม่รอคอยใครเดินกลับมา

ต่อไปนี้..สิ่งนั้น..จะไม่มีอีกแล้วในโลกใบนี้ของฉัน
(มีคนบอกให้คิดแบบนี้)
ในใจ..ฉันก็รู้ดีอยู่หรอก อีกสักพักวงเวียนเดิมๆ (อาจ)กลับมา
แต่จะกลับ หรือไม่กลับมันจะเป็นเรื่องของอนาคต
แต่วันนี้ฉันต้องลุกขึ้นแล้ว..

ยานอนหลับกินต่อก็ไม่ได้ผล กลับกลายเป็นกินยาแก้แพ้ยังหลับได้มากกว่า
ทุกคนบอกว่าถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ไม่ได้อยู่เห็นลูกโตเป็นสาวแน่

ได้...จะข่มตาหลับเองให้ได้แบบธรรมชาติ
จะพยายาม

ตื่นเช้ามายังแป่วๆ อยู่บ้าง
ก่อนนอนยังอ้างว้างอยู่บ้าง
แต่ยังท่องไว้เสมอ ฉันยังมีทุกๆ คนอยู่รอบข้าง
ไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างที่ความฟุ้งซ่านในสมองมันบอก
ความฝันเดิมของฉันยังอยู่
ก็แค่ความหวัง...สักวันคงมีทางเป็นจริงขึ้นมา
คงได้ใส่ชุดนั้น........................ในสักวันหนึ่ง
..........................................................................

กลับมาที่เรื่องลูก.."ลิง"...เฮ้อ

ดื้อแสนดื้อ เถียงคำไม่ตกฟาก ขี้ใจน้อย ขี้งอน สารพัดต้องรับมือ
สิงหาฯ นี้ 5 ขวบ นี่อีกปีสองปีข้างหน้า ฉันจะไหวมั้ยเนี่ย
เดี๋ยวนี้มีแต่คำพูดที่เริ่มจะรับไม่ทัน
คำถามที่ไม่รู้จะตอบยังไง ลองอ่านกันดูหน่อยมั้ยคะ

เจ้าขา : (มองออกไปนอกรถ) คนข้างนอกเนี่ยเขารักกันทุกคนไหมคะ
ปุ๋ย : (เหวอๆ เพราะไม่ได้ตั้งตัว) หา..ก็คงรักกันไหมคะ ทำไมเหรอ
เจ้าขา : แล้ว..ถ้าวันนึงคนที่รักหนูวันนี้เขาไม่รักหนูตอนโตเนี่ย จะทำไงคะ
ปุ๋ย : ..................(ก็ตอบกันไป..)

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

เจ้าขา : (มองหน้าฉัน) แม่ปุ๋ยเศร้าอีกแล้วเหรอ

ปุ๋ย : เปล่านี่ ทำไมเหรอคะทำไมถามแบบนี้

เจ้าขา : ดูหน้าก็รู้ อะ ใช้ผ้าเช็ดหน้าหนูก็ได้นะถ้าจะร้องไห้

ปุ๋ย : (เดาออกไหมคะหน้าฉันเป็นยังไงต่อไป) .....

เจ้าขา : แล้วเดี๋ยวเราฟังเพลงเร็วๆ กันนะคะจะได้ไม่เศร้าแล้ว

ปุ๋ย : (ได้แต่หายใจเข้า ออก ลึกๆ แล้วก็หันไป kiss 1 ที)

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

มีอีกนะคะ มีอีกมากมายที่ตอนนี้หัวสมองอันน้อยนิดของแม่อย่างฉันต้องหาคำตอบมาให้ลูกที่ฟังดูดีมีเหตุผลที่สุด
เหนื่อย...แต่ต้องทน...เพราะลาออกไม่ได้ เฮ้อออออ

ไปดูรูปดีกว่าเนอะ

2 อาทิตย์ก่อน(วันเดียวกับที่ฉันเกิดเรื่องนั่นเอง)

ไปทานข้าวเย็นกันที่พัทยาค่ะ มีพี่นุ่น ปุ๋ยและเจ้าขา

ไปถึงก็ฝนเริ่มตั้งเค้าเลย แต่บ่ยั่นค่ะ

กินกันไปก็กลัวฝนไปเพราะอยู่ outdoor สุดฤทธิ์

เสร็จก็ไป(กิน)กันอีกต่อที่ร้านสวย บรรยากาศดีมาก-มากที่สุด

ขอแนะนำเลยสำหรับคอไวน์ทั้งหลายเพราะ chill ดีเหลือเกิน

อยู่แหลมอะไรสักอย่าง.... เป็นร้านเพื่อนพี่นุ่นเองแหละ

แต่จำชื่อไม่ได้..ถ้าจำไม่ผิดป้ายมันเขียนแบบนี้นะ laewm ba la hai-sunset

ประมาณว่าร้านชื่อ Sunset..ทำนองนั้น

เจ้าขากับพี่นุ่น(คนพาไปนั่นเอง)

ดูลีลาซะ...ไงคะอี๊ตาลสนใจจะรับเป็นนางแบบไหมคะ

........................

ส่วนอาทิตย์ที่ผ่านมาล่าสุดนี้ไป Siam Ocean World กับลุงภัทร ลุงหมัก และแม่ปุ๋ย
ดูปลากัน ดี๊ด๊า มีความสุขสุดชีวิต
ขอแนะนำนะคะเด็กคนไหนเป็นแฟนหนังเรื่อง Nemo จะอินนนนเป็นพิเศษค่ะ
ตั๋วเข้าชมรู้สึกว่าจะสวนกระแสเศรษฐกิจเล็กน้อย..แต่กลั้นใจค่ะเพราะลูกร้องอยากไปมานานแล้ว
ดูรูปดีกว่าเนอะ

ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะถ่ายจากมือถือแสงก็มืดๆ

ส่วนตัวแล้วทั้งชอบและขยะแขยงอีปลาไหล 2 ตัวนี้เหลือเกิน

ต้องมาทำเป็นมุดอยู่ในหลืบกัน 2 ตัว(อยากรู้จริงตัวผู้กับตัวเมียป่าว)

เอาล่ะ 2-3 วันนี้ถือว่าอาการดีขึ้น

ทั้งนี้ทั้งนั้นด้วยเหตุผลเดียว

"มีชีวิตอยู่ให้ได้เพื่อรอยยิ้มของเด็กคนนี้"