ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลย..ไม่ได้เป็นอะไรหรือมีปัญหาอะไรมากมาย

มันเป็นธรรมดาอย่างนี้แหละ อย่างน้อยต้องมีอารมณ์นี้สักเดือนละครั้ง

สาเหตุคงมาจาก..นั่นแหละวันนั้นของเดือน..>--<

มันมีปัญหาบางอย่างที่แก้ไม่ได้..เราต้องปล่อยมันไป(ใช่ไหม)

บอกตัวเองแบบนี้แหละตลอดเวลา แล้วก็กำลังจะปล่อย

เพียงแต่"เหนื่อยเหลือเกิน" ขอใช้คำนี้อีกครั้ง

ยังคงยืนยันความคิดเดิม (เพราะมีพี่สาวช่วยตอกย้ำด้วย)

"จำไว้นะ คิดทุกสิ่งทุกอย่างไว้แต่ในทางที่ดี แล้วมันจะดีเอง" (ตามหนังสือ The secret เด๊ะๆ)

ลองหาอ่านดู จริงๆ มันก็คือตามหลักธรรมคำสอนของพุทธศาสนาแหละ

แต่ฝรั่งเขาเอามาเขียนให้มันจริงจังแล้วก็เอาคนมีชื่อเสียงคนโน้น คนนี้มายืนยันว่าทำได้จริง

เอาละ ยังไงไม่รู้แต่ไอ้ กฏแห่งการดึงดูด หรือ Law of attraction เนี่ยมันมีจริง

แต่..ตอนนี้"อยากร้องไห้" รู้สึกล้า

และเหมือนอยู่คนเดียว..ดีนะ โชคดีจริงๆ มีลูกดีๆ อยู่ข้างๆ เสมอ

วันนี้ตอนเย็น..หลังจากรู้ละว่าเราต้องปล่อยมันไปเพราะ"แก้"ไม่ได้

นั่งน้ำตาไหลขับรถไปคุยกับพี่สาวไป ลืมตัวว่าลูกนั่งอยู่ข้างๆ

ลูกหันหน้ามาบอก "แม่ปุ๋ย หายใจลึกๆ นะคะ"แล้วก็ยิ้มให้..

เออหนอ!!ประโยคนี้เราเที่ยวบอกชาวบ้าน (คนไข้ทั้งหลายที่มาปรึกษา)

วันนี้เราป่วยเอง แล้วหมอก็ไม่ใช่ใคร ลูกเรานี่แหละ..

อยากบอกว่าที่ผ่านมาช่วยเหลือใครก็ตามสาบานได้ว่าไม่คิดเลยที่จะเอาอะไรตอบแทน

ไม่ใช่คนดีหรอก แต่..แค่นึกถึงเรา แล้วโทรมาปรับทุกข์ให้รับฟัง ให้เราช่วยออกความเห็นก็รู้สึกดีแล้ว

แต่...วันนี้...ทำไมไม่รู้ นั่งนึกตั้งนานว่าจะกดโทรศัพท์หาใครดี ไม่ไหวแล้ว เก็บไม่ได้แล้ว มันจะล้น

สติจะแตก ที่คิดได้บนโลกใบนี้...คนเป็นพันเป็นหมื่นที่รู้จักๆ มา

ที่ผ่านมาความเป็น "ปุ๋ย" ที่ทุกคนรู้คือ "มึงรู้จักคนไปหมด รู้จักได้ยังไงเยอะขนาดนี้"

แต่วันนี้ที่นึกได้ขึ้นมา ที่จะหันไปหามีแค่

"เจ้ปิ๋ม" กับ เพื่อนอีกคน

คิดแล้วมันเศร้า..สุดท้ายคุยกับเจ้ปิ๋มก็เหมือนเดิมพูดอะไรไม่ออก

ปลายสายได้ยินแค่ประโยคนั้นแหละ"คิดแต่ในทางที่ดีนะ....บลา บลา"

รู้แล้ว แค่จิตและสติหลุด กำลังใช้กำลังภายในเรียกมันกลับมาอยู่

แล้วจะ refresh หัวสมองใหม่...พรุ่งนี้

อีกอย่างที่คิดได้หลังจากร้องไห้(คนเดียว)ไปแล้วเรียบร้อยคือ

เราโชคดีกว่าหลายคนจริงๆ ที่อย่างน้อยบางเรื่องที่คนบางคนไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร

น้อยเหลือเกินที่จะมีใครช่วยเหลือในเรื่องทำนองนี้

แต่ฉันมี...โชคดีเหลือเกิน

บอกแล้วว่าเดี๋ยวจะดีขึ้น

แค่เหนื่อย แค่ล้า แค่ใจไม่ดี เหงา เศร้า (คำนี้ด้วยดีกว่า"อ้างว้าง")

555 รู้สึกว่ากับคำว่า"อ้างว้าง" วันนี้มันเหมาะกับฉันดี

รวบยอดเลยละกัน...

มีอีกเรื่องที่สับสน

เรื่องบางอย่างที่วี่แววก่อนหน้านี้ไม่ดีเอาซะเลย

ตอนนี้กลับดี ดีซะจนไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ได้

เริ่มชัดเจน (กว่าที่เคยคิดว่าจะเป็นได้ขนาดนี้) ถึงแม้จะยังไม่ชัดเจนเท่าที่ใจต้องการ

แต่มันก็มากกว่าที่ใจหวังไว้ค่อนข้างเยอะ

แต่ก็อีก...ไม่รู้เพราะใกล้วันนั้นของเดือนหรือเปล่า

มัน...แปลกๆ กลัวเหลือเกิน..กลัวจะตัดสินใจผิด

แล้วเอาความรู้สึกตัวเองลงไปเล่นกับมันอีกครั้ง

กลัวจะดึงตัวเองไว้ไม่อยู่

แต่...เอาเหอะ วันนี้มันสับสนๆ วุ่นวายๆ อยู่

พรุ่งนี้จะพยายามปรับหัวตัวเองใหม่

"ฉันจะไม่กลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง"

มีรูปมาอวดอีกแล้วล่ะ

มี unplanned trip เล็กน้อย..ฉุกละหุก "พัทยา"นี่เอง

ระหว่างเดินทางไปและอยู่ที่นั่นยันกลับ"ฝนตก"ตลอด เหอ เหอ

แปลกดีไปเมืองทะเลแต่ไม่ได้เห็นทะเลเลยแต่ก็มีความสุขนะ

ฝนตกก็สุขได้อีกบรรยากาศดูรูปดีกว่า....

(ปล.อิพริสถ้าแวะมาอ่านช่วยดูแว่นให้ทีเด่ะของLV เช็คราคาให้หน่อยตามแบบที่กุใส่เลยอันนี้หรือใกล้เคยงก็ได้

อันที่ใส่อยู่อันนี้มันของพี่...กุตบมาใส่)

(แล้วก็รูปห้องนอนแสนสวยในโรงแรมของคู่หมั้นนักร้องสาวเสียงดีที่อนุเคราะห์ให้อยู่แบบไม่ต้องจ่ายตังค์)

แล้วก็ปิดท้ายด้วยรูปที่เจ้าขาถ่ายกับลุงปั๋ง

ลุงปั๋งรอจะเจอมาหลายที

วันนี้มาทำงานอยู่ใกล้ๆ กับที่เจ้าขากับแม่ปุ๋ยสิงสถิตย์อยู่เลยได้รูปเป็นหลักฐานการเจอกัน

ท้ายสุดๆ คือรูปที่คราวที่แล้ววาดไว้ นี่คือที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์

ติ ชม ได้...ตอนนี้กำลังประดิษฐ์รูปใหม่ๆอยู่

คิดจะไปเรียนเป็นเรื่องเป็นราวซะที...เพราะดีนะคะวาดรูป ระบายสีเนี่ย

ทำให้หายบ้าได้ไป 3-4 ชม.เหมือนกัน

ใครจิตจะหลุด...ลองดูค่ะ