มือเรายังจับกันไว้ใช่ไหม

ไหล่ฉัน..แกยังต้องการอยู่ใช่ไหม

ปลายสายโทรศัพท์ฉันก็ยังพร้อมสำหรับแกเสมอ

ครอบครัวแก..บ้านแก..ยังเป็นที่ที่แกสามารถอยูอย่างปลอดภัยได้ใช่ไหม

แกรู้ใช่ไหมว่า..แก..สำคัญสำหรับเพื่อนๆ และครอบครัวแค่ไหน

แค่นี้พอหรือยัง ที่จะดึงตัวเองขึ้นมา

ช่วยตัวเองให้ตัวเอง "อยู่แบบยอมรับความเป็นจริง" ได้

ถึงแม้มันจะเจ็บปวด รวดร้าว มากมาย

ถึงแม้จะไม่มีใครตอบแกได้ว่า "มันจะนานแค่ไหน" กว่าแผลและความเจ็บปวดจะหาย หรือถูกลืม

แต่..ลองดูกันไหม

ฉันคนนึงจะอยู่ข้างแก..

และ..เชื่อว่าทุกๆ ก็จะยืนอยู่กับแก

จับมือ ให้ยืมไหล่ แบบนี้ต่อไป..

ต่อให้ใครไม่รัก

ต่อให้ใครไม่หลง

แต่อยากจะขอให้เธออดทน

ไม่ต้องไปหวั่นไหว..หากว่าดาวหมดฟ้า

หากว่าคนทั้งโลก "ไม่เข้าใจ"

ให้รู้ไว้อย่างได้ไหม

ว่า "ฉันนั้นรักเธอ"

to "มึง"

มึงรู้ใช่ไหม มึงตอแหลไม่เก่งเท่าหัวหงอกหัวดำทั้งหลาย

มึงเป็นนางเอกได้ไม่เนียนเท่าหัวหงอกหัวดำทั้งหลาย

มึงอาจไม่มีผู้ชายยยยย..มาให้มึงเลือกเยอะแยะแบบหัวดำทั้งหลาย

แต่มึงน่าร้ากกกก น่ารักกกก และไม่จอมปลอม เหมาะกะกูดี

กูรักมึงนะเว้ย

"มึงรู้ใช่ไหมอ่ะ"

ปล. ถึงคนที่เป็นห่วงฉันเหลือเกินทั้งหลาย ช่วยมาอ่านทีเถอะ ไอ้ตอนที่ฉัน Happy เหลือเกินเนี่ย ทีตอนดีๆ (เจือก) ไม่อ่านเลือกอ่านตอนฉันเขียนด่าให้ชาวบ้าน ใครที่ห่วงฉันอยู่ไม่ต้องเลยห่วงตัวเองเถอะ ลูกลิงที่รักจะ 5 ขวบสิงหานี้...ทุกคนสบายดี มีชีวิตที่เป็นสุขบนพื้นฐานความเป็นจริง  555

กินอิ่ม นอนหลับกว่าช่วงที่ผ่านมาเยอะ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง ถึงปีจะ"ชง" แต่กรูไม่ชงตามปีเฟ้ยยยยย

อ้อ หน้าก็สวยกว่าเดิมแม้ผมหงอกจะเยอะขึ้น อ้วนขึ้น(นิดส์หน่อย) แต่สุขภาพจิตโคตรดี ขอบอก แล้วไดหน้านี้ก็ไม่ใช่ปัญหาตูนะอย่าเข้าใจผิด ปัญหาเพื่อนรักก็เลยโยงมาเขียนหน้านี้ อย่าเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องฉันเองล่ะ

Thanx หลายๆ

อ่านหน้านี้แล้วสบายใจยัง