วันที่ 19 มีนาคม ฤกษ์ดีสำหรับการอัพได..

อาจเพราะตอนนี้เพื่อนพริสกำลังจะจรลี ลี้ไปอยู่ถิ่นฐานบ้านเกิด

แล้วก็อัพไดล่าสุดเรื่องเพื่อนๆ...จิตที่ตกอยู่แล้วก็เลยตกยิ่งขึ้นหลังจากอ่านไดคุณพริส

..คิดถึงวันเก่าๆ..วันที่มีแต่รอยยิ้ม..

 

วันนี้ต่างคนต่างมีทางของตัวเอง

อิเอ๋ ยังอยู่อเมริกาอ่านจากไดมันก็ยังหลั่นล๊า (แบบแขนเดี้ยง)มีความสุข

อิตาล ก็จับทางชีวิตตัวเองถูก (ยกเว้นบางเรื่อง)ใช่มะเพื่อน

อิจอย (ไม่ค่อยได้รับรู้เรื่องมันเท่าไหร่) แต่ก็เป็นห่วงมันเรื่อยๆ ไม่รู้มันจะเข้ามาอ่านไดหน้านี้หรือเปล่า

ถ้าอ่าน ก็อยากให้รู้ว่าเพื่อนคนนี้ห่วงมันเสมอ..

อินู๋ สบายอยู่แล้วมีคนดูแลข้างๆ อีกไม่กี่เดือนก็จะมีสมาชิกใหม่มาเติมคำว่า "ครอบครัว" ให้สมบูรณ์

อิโบ ได้คุยกันเดือนที่แล้วฉันก็ส่งใจ ส่งกำลังใจไปเรื่อยๆ เรื่องงานลูกแกก็ดูๆ ให้อยู่นะ

ส่วนคนที่กำลังจะหายไป

อิพริส กะ อีเอ้ ฉันไม่รู้ว่าทางของอนาคตของแกสองคนจะเป็นยังไง

แต่ฉันเชื่อว่าไม่ว่าที่ไหน หรือแกจะทำอะไรแกมี "กันและกัน" แกสองคนผ่านไปได้อยู่แล้ว

เพราะสองแรงแข็งขัน มีกำลังใจให้กันและกัน ค่อยๆ เดินนะเพื่อน

ฉันขอให้พวกแกโชคดี

 

อย่าลืมฉันนะ

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ไม่ค่อยดีสำหรับฉันเท่าไหร่

แต่ในเมื่อเพื่อนๆ กำลังจะไปได้ด้วยดี

ฉันก็ได้แต่หวังว่า ตัวฉันจะเดินตามเพื่อนๆ ไปได้ดีเช่นกัน

 

เวลามันเดินไปเรื่อยๆ

ฉันหวังว่า "เวลา" จะเป็นสิ่งที่นำสิ่งดีๆ มาให้พวกเรา(ทั้งกลุ่ม)

ขอให้ "เวลา" นำรอยยิ้มที่มีความสุขของพวกเรากลับมาอีกครั้งในอนาคต

ขอให้มีเวลาของพวกเรากลับมาอีกครั้ง

 

 

ตอนนี้ฉันรู้สึก "ใจหาย" ไม่ต่างกับพวกแกเท่าไหร่ว่ะ

แต่...ฉันยังมีแกอยู่ใช่ป่าววะ

"อิตาล"

 

 

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะแก

ถ้าฉันไม่ทิ้งแกไป

แกจะทิ้งฉันไปไหมวะ

แกยังจะคอยรับฟังเวลาฉันโทรไปร้องไห้ ไประบายกับแกไหมวะ

แกจะเบื่อฉันไหม

เวลาที่ฉันจิตตกแล้วหันไปไม่เห็นใคร

 

อย่างตอนนี้ที่ฉัน "ป่วย" ชิบหา.....

อย่างน้อยปลายสายโทรศัพท์ก็ยังมีแกใช่มั้ย

ถ้าวันไหนแกจะไป...หรือเบื่อฉัน....

บอกฉันล่วงหน้านะเพื่อน

 

 

 

ถึงเพื่อนๆ : อิพริส อิเอ๋ อิจอย ฯลฯ เราจะเป็นเพื่อนกันไปอย่างนี้อีก 20-30 ปีในอนาคตไหมวะแก

 

 

 

โชคดีเว้ย

 

 

รูปทั้งหมดมาจากฝีมือ "ตาล" เจ้าค่ะ