จำได้ว่ารูปข้างบนถ่ายที่รพ.จุฬา

ตอนที่มาติดต่อเรื่องหมอให้แม่..

ฝนตกที่จอดรถอยู่ outdoor ลงจากรถไม่ได้

วันนั้นเหนื่อยมาก เพราะวิ่งงานหลายที่แล้ว..พอได้นั่งวูบนึงที่นิ่งๆ

ความรู้สึกเหนื่อย รู้สึกล้า รู้สึกแบบ..ไม่อยากขยับตัวทำอะไรอีกแล้ว

อยากสั่งสมองให้หยุดคิด นู่นนี่ นี่นั่น หยุดคิดได้แล้ว..

นั่งกอดพวงมาลัยร้องไห้คนเดียวในรถ..ได้บรรยากาศสุดๆ

(จำได้ว่าหลังจากนั้น 2-3วัน ประจำเดือนมา แป่ววววว)เหอ เหอ

หายไปพักนึงความรู้สึกแบบนั้นเพราะไม่มีเวลาให้หยุดนิ่ง...

จนเมื่อวานนี้...

ที่ความรู้สึกแบบนี้มันกลับมาอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าเริ่มว่างแล้วนิ่ง แล้วก็เลยเป็น

แต่เป็นเพราะ ทุกอย่างที่เราคาดว่าเราจะควบคุมมันได้ มันกลับกลายเป็น "ไม่ได้"

สิ่งที่ไม่ดีที่ใจ "กลัว" ว่ามันจะเกิด

แล้วเราพยายามหาทางออก "ไม่ให้มันเกิด" เราคิดแต่ว่าเรา "ควบคุม" มันได้

มันกลับเป็นไม่ได้ แล้วสิ่งไม่ดีนั้นๆ เกิดขึ้นมาจริงๆ

รู้สึกแย่มาก ถ้าทุกอย่างรอบๆ มันเอื้ออำนวย มันเป็นไปตามที่ฉันวางแผน

สิ่งแย่ๆ ความรู้สึกแย่ๆ แบบนี้จะไม่เกิดขึ้น

รู้สึกว่า"ไม่ไหวแล้ว" โทรไปนั่งเล่าให้ "ตาล" ฟัง

บอกตาลว่าขอพูดอย่างเดียว ขอระบาย  แล้วก็ร้อง ร้อง ร้อง

ตาลอยู่ในโทรศัพท์ฟัง เงียบมากกก แล้วตาลก็ตอบว่า "ฉันเข้าใจแกว่ะ ฉันเข้าใจแกจริงๆ"

"ฉันจะร้องไห้ตามแกอยู่แล้ว"

แค่นี้แหละเพื่อน...มันไม่หายเหนื่อยเลยนะ...แต่ความรู้สึกดีขึ้นมากที่มีคน "เข้าใจ" - ขอบใจมากเพื่อน

เวลามีคนรัก คนที่เรารัก

ฉันไม่รู้คนอื่นจะเป็นเหมือนฉันหรือเปล่า

ไอ้อาการที่แบบบบบ...

ใส่ใจในสิ่งรอบตัวของเขา เช่น เสื้อผ้าที่เขาใส่, รถที่เขาขับ, โต๊ะทำงานที่เขานั่งทำงาน

ปากกาที่เขาจับใช้อยู่ประจำ, แปรงสีฟันของเขา, น้ำหอมที่เขาใช้ประจำ ฯลฯ

ทุกสิ่งอย่างที่เขาต้องจับต้องในชีวิตประจำวัน...

(หรือฉันโรคจิตไปเอง)

ฉันรู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งมีค่าของฉันเหมือนกัน

ฉันจะรู้สึกเสมอว่า...ฉันก็คุ้นเคยกับของเหล่านั้นเหมือนกัน เหมือนกับที่เขาจับต้องมันทุกวัน

ฉันจะรู้สึกใส่ใจและให้ความสำคัญกับมันมากพอๆ กับความรักที่ฉันมีให้ "ตัวเขา"

แล้วเชื่อไหมว่า

"ความรู้สึกพวกนี้มันทำลายความสุขของฉันในวันนี้"

เพียงแค่ฉัน "ได้ไปสัมผัสสิ่งหนึ่งที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเขาเข้า"

แปลกจัง สิ่งนี้เป็น 1 ในของรักของเขา

ทุกครั้งที่ฉันได้สัมผัสของที่เขารัก ฉันจะรู้สึกดีไปกับมัน

แต่นี่...กลับทำให้น้ำตาฉันไหล...ทำให้ฉันหมดแรงทำงาน..ทำให้ขาฉันอ่อนล้า

...............................

วันนี้

ฉันดีขึ้นแล้ว

ตื่นเช้าขึ้นมาวันใหม่..ฉันก็ตั้งต้นใหม่

ฉันลืมสิ่งที่ทำให้ฉัน "หมดแรง" ไป(เกือบ) หมดแล้ว

ฉันแสร้ง..ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับความรู้สึกฉันเลยเมื่อวาน

ฉันทำได้ สำเร็จ

ฉันทำงาน ฉันคิดงาน ฉันขยับตัวตลอดเวลา เหมือนวันก่อนหน้าเมื่อวาน

เสียดายจัง

วันพุธของฉันหายไปวันนึง

ฉันมีวันอังคารแล้วก็กระโดดมาวันพฤหัสฯ เลย

ทำไมเมื่อวานฉันถึงลืม Mission ของการหายใจเข้า-ออกแต่ละทีของฉันไปก็ไม่รู้

ฉันเสียเวลากับความเศร้าหมองไปครึ่งวันพุธ..

ตอนนี้ฉันอยู่เพื่อให้ Mission ฉัน Accomplish

คอยดูวันที่มันจบสิ้น..ละกัน

รูปบน:

มีคนเขียนให้ที่มือวันเกิดปีล่าสุด...Be happy..- Yes, i will